ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ

Στο βιβλίο αυτό ο Ασουάνι παντρεύει αυτοβιογραφικά με μυθοπλαστικά στοιχεία για να μιλήσει για την πατρίδα του, για να αφηγηθεί στιγμιότυπα μιας κοινωνίας ακραία ταξικής, προγονόπληκτης, καθηλωμένης σε τύπους και πρότυπα που διαιωνίζουν την ανισότητα και την αδικία, τον σεξισμό και κάθε είδους ρατσισμό. Συνάδελφοι που καταχρώνται την ιεραρχία, συγγενείς που απομυζούν τους δεσμούς αίματος, πολλά υποσχόμενοι νέοι και νέες που εκπορνεύονται, περιθωριοποιούνται, στιγματίζονται ως απροσάρμοστοι. Η επί χρόνια απαγορευμένη νουβέλα, "Οι σελίδες του Ισάμ Αμπντ Αλ-Ατί", καθώς και τα δεκαέξι διηγήματα του κορυφαίου συγγραφέα του αραβικού κόσμου μάς ξεναγούν στην καθημερινότητα της Αιγύπτου, μια καθημερινότητα «άγνωστη στους τουρίστες». Επειδή η σύγχυση μεταξύ φανταστικού και πραγματικού, λογοτεχνικού έργου και κοινωνιολογικής μελέτης καταδίωξε και καταράστηκε τη νουβέλα μου "Οι σελίδες του Ισάμ Αμπντ Αλ-Ατί", η έκδοση της οποίας απαγορεύτηκε για χρόνια ολόκληρα εξαιτίας της εν λόγω σύγχυσης, είμαι πεπεισμένος ότι οι περισσότεροι αναγνώστες θα καταλάβουν ότι οι λογοτεχνικοί χαρακτήρες διατηρούν πάντοτε μια αυτόνομη ύπαρξη, ανεξάρτητη από τον συγγραφέα. Όσο για εκείνους που θα θελήσουν να μου φορτώσουν τις απόψεις του ήρωα και να με θεωρήσουν υπόλογο, θα τους επαναλάβω, με όλο μου τον σεβασμό, τα αλλοτινά λόγια του Ντίλλο Αστρολόγκο, του Ιταλού ιδιοκτήτη εκείνου του κινηματογράφου στην Αλεξάνδρεια: «Ετούτη η οθόνη δεν είναι παρά ένα κομμάτι ύφασμα, πάνω στο οποίο αντανακλώνται εικόνες. Σε λίγο, θα δείτε ένα γρήγορο τρένο. Θυμηθείτε, κυρίες και κύριοι, ότι δεν είναι παρά η εικόνα ενός τρένου και ότι, επομένως, εσείς δεν διατρέχετε κανέναν κίνδυνο». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)